Dit wil ik helemaal niet!

Dit wil ik helemaal niet!

Dat is wat ze riep. Dat kleine meisje in haar. En geloof me, die kreet kwam vanuit haar tenen. Maar de weerstand was zo groot, dat ze niet eens uit haar eigen woorden kwam.

Okay, lekkere start, hè, dat was een pittige sessie met één van je cliënten, Mariska.

Nou, ik was dus dat meisje… en dit keer lag ik zelf op de bank. Het is al een tijdje geleden, maar ik ben het nog steeds niet vergeten. Daarom wil ik het heel graag met jullie delen. Omdat God nog steeds door dit moment heen aan het werken is in mij.
Dus ik vertel snel verder…. daar lag ik dan….bij mijn lieve mede coaches die zo voorzichtig met mijn hart zijn omgegaan. Maar poeh, dat was wat! Ik heb de rest van de dag nodig gehad om er van bij te komen. En ik had geen flauw idee dat er nog zo’n weerstand in mijn lichaam zat opgeslagen. Totdat we gingen bidden en ik God aan het roer liet.

Hij liet me een meisje zien dat door een veld liep wat leek op katoenen bollen. Ik zag haar van bovenaf en ze ging met haar hand door de zachte bollen. Ik kon ze voelen, ze waren zo ontzettend zacht en fijn om aan te raken. Toen ik dichterbij kwam en probeerde in het meisje te komen, brak ik. Wat een innerlijke rust heeft dit meisje, zeg. Ik begon te huilen, omdat ik ineens mijn eigen verlangen herkende. Die rust die wil ik ook!

God liet me zien dat ik dat meisje was, maar dat ik een groot rotsblok achter me aan sleepte. Het kon eigenlijk niet eens echt zo zijn, want dat blok was bizar groot en scherp. Maar toch was het zo. Hij liet me zien dat ik alles meesleep in plaats van er met Hem doorheen te gaan. Ik? Nee, ik toch niet? Hij nodigde me uit om er met Hem samen doorheen te gaan. 

Daarna liet Hij me nog een aantal beelden zien van vroeger. Situaties waar ik me niet fijn heb gevoeld. En daarna stel ik Hem eindelijk de vraag die me al zolang bezighoudt: “Waarom reageert mijn lichaam zo anders op alles, zo overgevoelig?” Eindelijk durfde ik die vraag aan Hem te stellen. Waar zoveel angst en onzekerheid omheen heeft gehangen.

En ik hoorde zijn antwoord: “ Dat weet je wel, je hebt altijd geweten dat je anders was.”
Instinctmatig wist ik dat Hij gelijk had, maar ik wilde er gewoon niet aan. Zijn antwoord riep een oerkracht in me op die ik niet kende van mezelf. Boosheid, frustratie, verzin het. Dít, die gevoelige Mariska, nee, die wíl ik niet! Daarna kwam verdriet los en huilde ik, tot ik niet meer kon. En ik zag en voelde dat Hij me omarmde met een zachte, veilige knuffel. Alsof ik werd vastgehouden door mijn eigen moeder. Ik voelde me compleet omringd door Zijn liefde. En daarna… een grote gaap van opluchting en ontspanning.

En nu? Na een paar maanden van meer rust, merk ik dat ik dat meisje nog steeds niet helemaal heb omarmd. Maar probeer ik het een plekje te geven. Me bewust te zijn van mijn eigen manier van coping (het meeslepen en negeren). Ook ik ben niet af! God gaat met mij nog net zo goed door en soms is het ineens tijd om iets op te ruimen, wat ik al veel te lang met me mee heb gesleept.

En ik kan je vertellen, dat is best eventjes pittig!
Maar ik geloof wel dat God het op het juiste moment wilde openbaren aan me. Door het gebed heen, waar mijn lieve vriendinnen me doorheen hebben geleid.

Geloof jij in Gods timing? En wil je luisteren naar Zijn woorden voor jouw leven met alle worstelingen die je meemaakt?
Weet dat ik graag voor je klaar sta om samen met jou te gaan luisteren naar wat Hij wil zeggen.

Liefs,

Mariska