Soms loopt het even anders dan gepland

 Ken je dat? Dat dingen ineens totaal anders lopen dan jij in je hoofd had bedacht?
Je ineens wordt overgenomen door een onverwachte situatie en denkt: okay, en nu?
Ik wel. Afgelopen weekend was dat toevallig het geval.
Waar ik me had voorgenomen om rust te nemen, zat mijn agenda weer flink vol en heb ik me regelmatig afgevraagd: hoe is hij ineens zo vol gekomen?

Ken je dat? Die moeite met plannen?
Ik wel, en mensen, wat kan ik dat toch slecht van mezelf hebben!

Maar dit weekend werd dat in een klap voor me opgelost

Mijn zoon moest opgenomen worden in het ziekenhuis en hup: leeg, was mijn agenda.
Dusss… niet echt een leuke reden ofzo, maar het zette me wel aan het denken.
Hoe belangrijk waren die afspraken waar ik zo druk mee was?
Was het noodzaak, of heb ik mezelf gewoon weer voorbij gelopen?
Ik hou van heel veel verschillende dingen. En wat is het dan een uitdaging om verstandig te kiezen en niet mezelf vol te plannen.
Want tegenover het vele ondernemen, heb ik juist mijn rust en slaap en even helemaal niets doen keihard nodig om weer op te laden.

Maar goed, in dit geval werd mijn agenda dus in een klap leeg gewerkt door een nogal onverwachte situatie die me flink overviel.
Heb jij ook een soort ritme wat je dan te pakken krijgt?
Of iets wat je dan maar tegen jezelf blijft zeggen? Ik wel:

Geeft niks dit, het houdt je flexibel

Maar wat een onzin, het houdt je flexibel. Nee echt, serieus, waarom zou ik dat tegen mezelf gaan zeggen? Het is toch gewoon even helemaal niet leuk dat je kind in het ziekenhuis moet worden opgenomen. Okay, het is een kleine ingreep, maar mijn kleine knul vindt het spannend en dat doet wat met me.
In mijn hoofd draaien mijn gedachten dan wel echt overuren en moet ik opletten dat ik mijn eigen gevoel niet helemaal aan de kant druk. Dat is voor mij een behoorlijk zoeken naar balans tussen denken en voelen, kan ik je vertellen.
De ziekenhuisopname, alle perikelen eromheen, wat heb ik hier zelf weer veel van geleerd.
Ik mocht stil zijn, bidden, stil zijn, bidden en verder gewoon “zijn”. En God stond klaar om me een wijze les te leren.

Ik ben niet onmisbaar
Een ding heb ik wel ontdekt in de afgelopen jaren: ik ben niet onmisbaar. Zonder mij kunnen dingen prima doorgaan en zal echt niet alles als een kaartenhuis in elkaar vallen. Hierin werd ik ook echt weer bevestigd de afgelopen dagen.
Dus waar leg ik mijn focus op?
Op dit moment ligt deze heel bewust op mijn gezin. En mijn relatie met mijn Vader.
Waarom? Omdat ze me nodig hebben, mijn kids en man.

Waardevolle les
Ik mocht zelf een waardevolle les van mijn zieke knul leren maandag.
Waar ik in de uitslaapkamer lette op de verpleging om me heen en niet luisterde naar mijn hart, zei hij heel zachtjes: Mama, wil je voor me bidden? Het scheelde hem geen bal dat er allemaal mensen rondliepen, hij had gewoon keihard zijn Vader nodig. Terwijl ik van binnen de nood voelde om voor hem te bidden, deed ik dat niet en gaf mijn eigen knul me een zetje. Dus bad ik voor hem en ik zag de rust van God over Hem heen komen. Wat een waardevolle les!

Waar je ook bent, wat je ook doet. Wie er ook om je heen lopen, zorg dat je je rust bij je Vader zoekt en blijft zoeken. Deze sluit ik weer op in mijn hart.

Jij ook?

Ben jij benieuwd hoe ik deze lessen van God inzet in mijn praktijk? Klik dan HIER. Ik vertel je er graag meer over. En wil je meteen met mij in contact komen om te kijken of ik je verder kan helpen als coach. Dat mag uiteraard ook! Klik dan HIER en neem contact met me op. Ik loop graag een tijdje met je op!

 

Liefs Mariska